ul. Pogodna 2 lok. 14, 00‑785 Warszawa
tel. +48 513 468 655 dustin@dustinducane.com

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie – VIA 392/11 – Życie po śmierci

Czytam pewną odpowiedź na pozew, obszernie cytowano wyrok w nagłówku.

No… ale Sąd Najwyższy uwzględnił kasację powoda o czym już dwukrotnie pisałem na tym blogu… i jest tez mowa o wyroku Sądu Najwyższego w pozwie.

Przygotowuję nowy artykuł o orzeczeniach w sprawach opłat półkowych.

Update: Jeszcze w 2015 r. czytam o tym wyroku SA. Panowie obrońcy opłat, polecam odświeżyć zbiory orzeczeń.

Nie prosiłem… ale dostałem nakaz zapłaty czyli art. 498 kpc

Nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym ma swoje ogromne zalety procesowe ale tez i swoje minusy.

Wpis jest taki sam jak przy ‚normalnej’ sprawie (w postępowaniu stricte nakazowym tylko 1/4 normalnego wpisu, czyli 1,25%) ale jak przeciwnik nie wniesie sprzeciwu w ciągu 2 tygodni, to odzyskujemy 3/4 wpisu.

Przy nakazie zapłaty przeciwnik ma tylko 2 tygodnie na wniesienie sprzeciwu i ani chwili więcej. Przy normalnym pozwie sąd wyznaczy termin do złożenia odpowiedzi, min. 2 tygodnie, z reguły 3 tygodnie lub dłużej w przypadku skomplikowanego pozwu.

Minusem jest to że rozpatrzenie wniosku o wydanie nakazu zapłaty, wydanie nakazu i rozpatrzenie sprzeciwu wydłuża czas postępowania. W warszawskich sądach to ogromny problem – każdy etap postępowania trwa znacznie dłużej. Nie jest to wina sędziów warszawskich, po prostu za mało pieniędzy zainwestowano w pracowników i sędziów.

Z zasady sąd nie wydaje nakazu zapłaty bez odpowiedniego wniosku…

Ale może i nawet powinien, nawet jeżeli nie wnioskowaliśmy o nakaz zapłaty.

Wynika to z konstrukcji art. 498 § 1. „Nakaz zapłaty wydaje się, jeżeli powód dochodzi roszczenia pieniężnego, a w innych sprawach, jeżeli przepis szczególny tak stanowi.”

Czyli ‚wydaje się’.

 

 

Umowy handlowe 2013

Widząc projekty umów handlowych na rok 2013 widzę że sieci nadal nie potrafią zrezygnować z stosowania jawnych opłat półkowych. Zmieniają się tylko ich nazwy/opisy…

Zapis na sąd polubowny a upadłość

W kontekście coraz częstszego sięgania przez sieci do zapisów na sąd polubowny, pamiętajmy o tym że art. 142 prawa upadłościowego i naprawczego stanowi:

„Zapis na sąd polubowny dokonany przez upadłego traci moc z dniem ogłoszenia upadłości, a toczące się już postępowania ulegają umorzeniu.”

 

 

Prawo europejskie i konstytucja

Coraz częściej czytam w pismach procesowych sieci o prawie europejskim i o konstytucji w kontekście opłat półkowych. Chyba czas przygotować porządne omówienie tej problematyki…

Sieć vs konsumentów

I nawet w relacjach z konsumentami sieci stosują niedozwolone klauzule.

Decyzja UOKiK w sprawie Leroy Merlin Polska i trybu reklamacji roszczeń konsumentów została podtrzymana w dwóch instancjach.

Ważne – Postanowienie Sądu Najwyższego w sprawie zapisu na sąd polubowny

Sąd Najwyższy I CSK 354-11-1 w sprawie konkretnej sieci i jej szablonowego zapisu na sąd polubowny…

„Sytuacja taka nie ma jednak miejsca w stanie faktycznym rozpoznawanej  sprawy. Jak bowiem wskazano, roszczenie dochodzone przez stronę  powodową jest niezależne od zawartej między stronami umowy. Czyn nieuczciwej  konkurencji, z którego tytułu roszczenie wywodzi strona powodowa stanowi podstawę stosunku prawnego oddzielnego od istniejącej między stronami umowy.  Z treści zapisów wynika jednoznacznie, że dotyczyły one jedynie sporów  wynikających lub związanych z wykonywaniem umowy, a nie wszelkich sporów  jakie powstaną w czasie ich realizacji. Należy także zgodzić się z poglądem zawartym w skardze kasacyjnej,  że przyjęcie iż omawiane zapisy na sąd polubowny obejmowały także, chociaż tylko  pośrednio, roszczenia wynikające z czynów nieuczciwej konkurencji, byłoby  sprzeczne z wymaganiem dostatecznego oznaczenia przedmiotu takiego zapisu, o którym mowa w art. 1161 § 1 k.p.c. (zob. postanowienie SN z 2 grudnia 2009 r., I CSK 120/09, nie publ.).”

Tego wyroku nie widziałem w zbiorach wyroków.

Ważne – Najnowszy wyrok Sądu Najwyższego w sprawie opłat półkowych – I CSK 147/12 – z uzasadnieniem

Sąd Najwyższy I CSK 147-12-1

Wyrok zawiera istotne wskazówki w kwestii braku potrzeby wykazania utrudniania dostępu do rynku:

„Zasadnym okazał się również zarzut błędnej wykładni art. 15 ust. 1 pkt 4  u.z.n.k. wskutek przyjęcia przez Sąd odwoławczy, że przesłanka „utrudniania innym przedsiębiorcom dostępu do rynku” musi być w procesie wykazana, podczas,  gdy zdaniem strony skarżącej jest ona objęta domniemaniem. Sąd Apelacyjny  uznał bowiem, że w sprawie tej nie sposób poczynić koniecznego ustalenia,  że jeden przedsiębiorca utrudniał drugiemu dostęp do rynku (s. 22 uzasadnienia),  ponieważ w jego ocenie powód nie zdołał jednak udowodnić takiego właśnie  zachowania pozwanego przez pobieranie innych niż marża handlowa nienależnych  opłat, jako niebędących zapłatą za konkretne usługi (s. 26 uzasadnienia).

Konstrukcja art. 15 ust. 1 pkt 1-5 u.z.n.k. dowodzi, że ustawodawca wskazał  jedynie przykładowo na postacie takich zachowań, których wystąpienie w stanie  faktycznym sprawy przesądza o utrudnianiu innym przedsiębiorcom dostępu  do rynku, które to zachowanie jest jednym z czynów nieuczciwej konkurencji.  Jeżeli więc stan faktyczny sprawy wypełnia hipotezę normy wynikającej z art. 15  ust. 1 pkt 1-5 u.z.n.k. to nie jest konieczne dodatkowo wykazywanie,  że w następstwie któregokolwiek z zachowań określonych w pkt 1-5 tego przepisu  doszło do utrudniania innym przedsiębiorcom dostępu do rynku.”

Oraz w kwestii swobody umów:

„Nie można oczywiście wykluczać takiej sytuacji, w której strony skutecznie  zastrzegły umową postanowienia w przedmiocie świadczenia przez kupującego  na rzecz sprzedawcy usług dodatkowych za odrębnym wynagrodzeniem.  Jeśli z ustalonego stabilnie stanu faktycznego wynikałoby, że takie usługi zlecone  przez sprzedawcę zostały bezspornie faktycznie wykonane przez kupującego  na rzecz sprzedawcy i to w zakresie i w sposób określony zgodnie z umową stron,  to wówczas dopiero wynagrodzenie zapłacone w wysokości ekwiwalentnej za rzeczywiście spełnione świadczenie niepieniężne nie będzie stanowić innej niż marża handlowa opłaty za przyjęcie towaru do sprzedaży.”

I w kwestii ciężaru dowodu:

„Ciężar dowodu rzeczywistego wykonania tych usług na rzecz powódki spoczywa zgodnie  z art. 6 k.c. na stronie pozwanej, która z faktu ich rzeczywistego spełnienia wywodzi skutek prawny w postaci uzyskania należnego jej wynagrodzenia, a nie bezpodstawnie uzyskanych korzyści, a więc w konsekwencji bezzasadności skierowanego przeciwko niej powództwa, wobec braku przesłanki określonej w art. 18 ust. 1 pkt 5 u.z.n.k.”

Strona 20 of 22« Pierwsza...10...1819202122